Normaal gesproken staan onze verslagen wat sneller online. Maar goed, vandaag speelt Sparta alweer en blijkbaar had onze reporter het óf iets te druk… óf moest hij nog even bijkomen van afgelopen zaterdag. Hoe dan ook: beter laat dan nooit.
De derby stond weer op het programma. Een wedstrijd die toch altijd net even anders leeft dan een normale competitiewedstrijd.
We hadden er zin in en verzamelden daarom al vroeg bij het café. Na de nodige sappies was het tijd om richting Kralingen te vertrekken. Met eigen vervoer pakten we gezamenlijk de metro richting Oostplein. Vanaf daar ging het te voet via de Oostzeedijk richting Woudestein.
Het eerste gedeelte liepen we zonder politiebegeleiding richting het stadion. Aan het einde van de Oostzeedijk stond de ME ons alweer in grote getale op te wachten. Vanaf het moment dat zij zich met de groep gingen bemoeien, was de toon eigenlijk direct gezet.
Eenmaal aangekomen bij het stadion stond aan de andere kant van het hek ook een groepje van Excelsior ons op te wachten. Veel geschreeuw en gebaren vanachter een hek. Inmiddels weten we: blaffende honden bijten niet.
Maar goed, het is een derby. Een wedstrijd op het scherpst van de snede, waarbij provocatie vanaf de ene kant vanzelf reactie vanaf de andere kant oplevert.
Daarbij mag ook best gezegd worden dat veel voorkomen had kunnen worden wanneer de politie op een normale manier met ons in gesprek was gegaan. Vanuit onze kant is daar genoeg mogelijkheid voor. Blijkbaar vond men dat, mede op basis van informatie uit ‘interne bronnen’, niet nodig en koos men voor een andere manier van werken.
Dat is een keuze, maar dan moet achteraf ook niet gedaan worden alsof het volledig uit het niets ontstaat wanneer de situatie vervolgens grimmiger wordt.
Dat je als voetbalsupporter rondom zo’n wedstrijd een duw of een tik kunt krijgen, is inmiddels bijna een ingecalculeerd risico. Wat hier gebeurde ging naar onze mening echter een stuk verder. Er werd hard opgetreden en ook toen onze groep inmiddels al verder was doorgelopen, werd er opnieuw een charge ingezet.
Maar ach… we zijn maar voetbalsupporters, toch?
Dan de wedstrijd zelf
Dit zijn juist de wedstrijden waarin wij bloed, zweet en tranen verwachten. Een derby speel je niet alsof het zomaar wedstrijd nummer zoveel van het seizoen is.
Wij verwachten strijd, passie en spelers die vanaf minuut één laten merken dat ze begrijpen wat zo’n wedstrijd betekent.
Dat gevoel misten we deze editie.
Er zal thuis op Het Kasteel dan ook uit een ander vaatje getapt moeten worden. Inmiddels zijn er nog wat versterkingen bijgekomen en hopelijk kunnen die ervoor zorgen dat er wat meer balans in het elftal komt en we alsnog een mooi seizoen tegemoet gaan.
Want uiteindelijk kunnen wij op de tribune alles geven wat we hebben, maar het moet op het veld wel beantwoord worden.
Nog even dit…
Na afloop lazen we op Sparta’s bekendste supporterssite verschillende dingen. Laten we daar vanuit onze kant ook maar eens kort op reageren.
Er werd onder andere gesteld dat een deel van de jongere Sparta- en Excelsior-supporters elkaar vooral zou willen provoceren en dat we dit gedrag maar eens zouden moeten vertonen voor de Johan Cruijff ArenA of op het voorplein van De Kuip.
Wie onze verslagen een beetje volgt, weet dat we zowel in Amsterdam als Rotterdam-Zuid gewoon gezamenlijk als groep aankomen. Ook daar verdwijnen we niet ineens omdat de tegenstander Ajax of Feyenoord heet.
Het grote verschil is vooral dat de rivaliteit én de politie-inzet en begeleiding rondom dat soort wedstrijden vaak totaal anders georganiseerd zijn.
Maar laten we ook niet doen alsof rivaliteit, provocatie en een reactie daarop ineens iets nieuws zijn binnen het voetbal en deze derby.
Sinds 2009 ‘Enfants Terribles’. Een bijnaam die ergens ook wel bij ons past. We zijn uitgesproken, zoeken soms de grens op en lopen niet altijd netjes in de pas. Dat levert af en toe discussie of een confrontatie op, en daar hoeven we ook niet omheen te draaien.
Tegelijkertijd zou het te makkelijk zijn om ons alleen daarop te beoordelen. Het overgrote deel van wat we doen draait gewoon om Sparta: sfeer maken, acties organiseren, uitwedstrijden bezoeken en tijd en geld in de club steken. We zijn dus zeker niet altijd de braafste van de klas, maar ook niet de groep die overal bewust op zoek is naar problemen.
En dan het volgende punt.
Ons wordt regelmatig verweten dat we als groep veel in het zwart lopen.
Prima.
Maar aan een ieder binnen onze eigen achterban willen we dan ook één simpele vraag stellen:
Hoe rood-wit ziet Het Kasteel eruit bij een normale thuiswedstrijd wanneer er géén oproep of actie vanuit ons wordt gedaan?
Iedereen heeft altijd een mening over hoe supporters zich zouden moeten gedragen, welke kleding ze zouden moeten dragen en hoe de sfeer gemaakt zou moeten worden.
Ondertussen zijn het vaak dezelfde mensen die negentig minuten op hun stoel zitten en pas van zich laten horen wanneer er iets gebeurt waar ze kritiek op kunnen leveren.
Wij steken week na week tijd, geld en energie in Sparta. In doeken, sfeeracties, vlaggen, materiaal, reizen en alles daaromheen. Niet omdat iemand ons daarvoor betaalt of omdat we daar complimenten voor verwachten, maar omdat wij vinden dat Sparta ook op de tribune moet leven.
Dat betekent niet dat alles wat wij doen perfect is. En het betekent ook niet dat iedereen het altijd met ons eens hoeft te zijn.
Maar zonder de groepen en supporters die week in, week uit proberen de boel aan te jagen, zou de sfeer op veel momenten akelig dicht in de buurt komen van een avondje in het theater.
Kritiek hebben mag.
Maar sfeer ontstaat niet vanzelf tot vanavond spartanen!