Fotoverslag: Griekse bekerfinale PAOK – OFI Crete 2-3

De bekerfinale tussen PAOK FC en OFI Crete was er één die alles in zich had. Niet alleen op het veld, maar ook daarbuiten.

Na vorig jaar de verloren bekerfinale in Athene tegen Olympiacos, kregen zij dit jaar opnieuw de kans.
Het was 1987 dat OFI voor het laatst de beker wist te winnen, onder de Nederlandse trainer Eugene gerards een clubicoon op Kreta.

Dit jaar moest het gebeuren.

Ook de weg naar de finale was een stuk lastiger dan vorig jaar, wat het alleen maar mooier maakte. Alles leek dit keer op zijn plek te vallen of zo voelde het in ieder geval.

Voor ons begon deze trip op donderdagavond. We vlogen naar Thessaloniki om vervolgens de volgende dag door te reizen met auto’s richting Volos, zo’n tweeënhalf uur rijden.

Wat deze reis extra bijzonder maakte: we zijn al vaker afgereisd sinds het ontstaan van deze vriendschap, maar deze trip overtrof werkelijk alles. Dit was er één voor in de boeken.

Volos…

Aangekomen in Volos zagen we al snel de eerste supporters van beide clubs. De stad begon langzaam te leven richting de finale. Overal doken clubkleuren op en op terrassen werd vooruitgekeken naar wat komen ging.

Het nachtleven van Volos werd uiteraard ook aangedaan. De volgende ochtend was dat nog merkbaar, maar met zo’n dag voor de boeg waren we er snel weer bovenop en gingen de eerste pilsen alweer vroeg open.

De wedstrijddag

Voor de wedstrijd hing er een speciale spanning in de stad. Je voelde aan alles dat dit geen normale wedstrijd zou worden dit was er één die opnieuw geschiedenis kon schrijven voor OFI.

We verzamelden op de boulevard, waar supporters van beide clubs door elkaar heen liepen. De sfeer was goed: fanatiek, maar met wederzijds respect. Te vergelijken met Sparta Rotterdam en NAC Breda.

Wat ook opviel, is dat wij niet de enige Nederlandse club waren met connecties daar. Zo heeft FC Utrecht een vriendschapsband met een van de clubhuizen van PAOK FC.
Al waren deze overigens niet voor de wedstrijd al in volos.

Van beide kanten werden er luidkeels liederen gezongen iedereen had er zin in.

Een deel van de OFI-supporters die met de boot reisde, kwam later op de dag aan met bussen vanuit Athene. Ook sloten daar onze broeders van Krites en Snakes aan.

In de loop der jaren is deze vriendschap uitgegroeid tot een echte broederschap, breed gedragen binnen de gelederen van OFI. Dat was duidelijk merkbaar: onze aanwezigheid werd zeer gewaardeerd.

Er werd gedronken en gegeten op de terrassen en we verzamelden ons en we maakten ons klaar voor vertrek richting het stadion. Op de heenweg gingen we mee met de bus van onze broeders en gelukkig maar, zoals later zou blijken.

Ook de sfeer in de bus zat er goed in. Vanuit onze kant klonk het jalala OFI sagapo en vanaf de andere kant het jalala Sparta Rotterdam. Momenten als deze laten zien waar deze vriendschap echt om draait.

Eenmaal aangekomen bij het stadion bleek de organisatie chaotisch. Er was slechts één toegangspunt waar een handvol agenten en stewards de kaarten controleerden voor duizenden supporters. Het duurde ruim een uur voordat we binnen waren.

Bij binnenkomst namen we plaats bij onze doeken klaar voor wat zou komen...

De wedstrijd

De sfeer zat er vooraf al goed in. Met zo’n achtduizend OFI-supporters werd er zeer luid gezongen en was de toon gezet. 

Op het veld werd diezelfde intensiteit doorgetrokken. Het duel ging alle kanten op en bleef tot het einde spannend. Elke aanval en elke kans werd beleefd alsof het de laatste was.

Uiteindelijk was het OFI dat na verlenging toesloeg en de wedstrijd met 2-3 wist te winnen en daarmee de Griekse beker pakte.
De ontlading die volgde was ongekend. Op de tribunes en daarbuiten kwamen emoties los. De spanning maakte plaats voor pure euforie tranen van geluk vloeiden.

Dit was meer dan een overwinning. Hier werd opnieuw geschiedenis geschreven.
Het besef kwam pas echt toen de spelers van OFI de beker de lucht in tilden. Het feest werd samen met de supporters gevierd een moment dat voor altijd zal bijblijven.

Na de wedstrijd

Na de wedstrijd was er geen taxi meer te krijgen. De bussen moesten direct vertrekken in verband met terugvluchten en boten vanuit Athene. We moesten uiteindelijk ruim een uur lopen richting het centrum van Volos.

Onderweg werden de laatste biertjes bij de kraampjes opgekocht en trokken we samen verder. Nog altijd in de roes van de overwinning ging de wandeling sneller dan verwacht.
In het centrum werd nog wat gegeten en gedronken en nagenoten van alles wat we hadden meegemaakt.

Thessaloniki

Na een lange nacht, en nog steeds nagenietend, keerden we terug naar Thessaloniki.
En als je er dan toch bent… wat doe je dan? Uiteraard nog even wat cultuur snuiven. Zo gezegd, zo gedaan we bezochten enkele bezienswaardigheden.
Maar eerlijk is eerlijk: met onze gedachten zaten we nog steeds in Volos.